เพื่อน
เอ๋ย ชีวิตคนเราเมื่อดำเนินมาได้จวบ ๗๕ ปี มีกี่ครั้งบ้าง ที่เคยคิดคำนึงถึงความตาย และความกลัวตาย กลัวอะไร กลัวสาเหตุการตาย ว่า เราจะตายแบบไหน ตายสบาย หรือไม่สบาย ตายสงบ หรือทุรนทุราย เราไม่สามารถรู้ได้ แต่ถ้าเราฝึกอบรมจิตมาอย่างด๊แล้ว จะตายอย่างไร ก็ไม่แตกต่าง เพราะความตายจะมาเมื่อไร ไม่สามารถรู้ได้ ตายอย่างไร ก็ไม่รู้อีก เว้นแต่ว่า เมื่อเราอบรมจิตมาดี มีการปฏิบัติตนอยู่ในศีลและธรรมมาโดยตลอด ไม่เคยทำกรรมบาป หนทางก็ย่อมจะคาดเดาได้ไม่ยาก เว้นแต่จะมีส่วนกรรมในอดีตที่ไกลโพ้น แสดงออกมาในห้วงเวลานั้น ก็จงยอมรับผลแห่งกรรมที่ได้กระทำไว้เป็นอย่างดีเถิด
